ಉಡುಪಿ : ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ವೈದ್ಯರ ದಿನ ನಮಗೆಲ್ಲ ಪರಿಚಿತವಾದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತದೆ—ಶುಭಾಶಯಗಳು, ಹೂಮಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಮಾತುಗಳು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಗೌರವದಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮುಜುಗರವೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಮನೋವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಆತ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳಿಂದ ಅಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ಆತ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ನನ್ನ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳು ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಿಷನ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಅಪಾರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಸನಾಗಿದ್ದ ಯುವ ಮನೋವೈದ್ಯನಾಗಿ ನಾನು ವೃತ್ತಿಜೀವನ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೆ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶ್ರಮವೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ ಆಗ ನನ್ನಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಕಳಚಿ, ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು. ನಾವು ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ “ಮಹಾನ್ ಗುಣಪಡಿಸುವವರು” ಅಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡೆಯುವ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಸಹಯಾತ್ರಿಗಳು.
ಪ್ರತಿ ರೋಗನಿರ್ಣಯದ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿದ್ದಾನೆ:
ವೈದ್ಯಕೀಯದ ಇತರ ವಿಭಾಗಗಳಿಗಿಂತ ಮನೋವೈದ್ಯಕೀಯ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿತು. ಅನಾರೋಗ್ಯವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಎದುರಿರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ತೀವ್ರ ಖಿನ್ನತೆ ಅಡಗಿರಬಹುದು. ಕೋಪದ ಹಿಂದೆ ಭಯವಿರಬಹುದು. ವ್ಯಸನದ ಹಿಂದೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ನೋವಿರಬಹುದು.
ನಾನು ವಿಕ್ಟರ್ ಫ್ರಾಂಕಲ್ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ರೇಶನಲ್ ಎಮೋಟಿವ್ ಬಿಹೇವಿಯರ್ ಥೆರಪಿ (REBT)ಯನ್ನಾಗಲಿ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ನನ್ನ ರೋಗಿಗಳು ನನಗೆ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಂತರ ಫ್ರಾಂಕಲ್ ಅವರ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ, ಅವರ ಚಿಂತನೆಯ ಸಾರವನ್ನೇ ನನ್ನ ರೋಗಿಗಳ ಅನುಭವಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೊದಲೇ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಮೂಡಿತು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಕಂಡಾಗ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದೇ ನೋವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರರ್ಥಕವೆನಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಕೇವಲ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದಲ್ಲ; ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವುದೂ ಹೌದು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಗಮನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೂ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ—ನನ್ನ ಅಸಹನೆ, ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರ, ನನ್ನ ಆಯಾಸ, ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಾರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಾರದಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡುವ ಕಿರಿಕಿರಿ. ನನ್ನ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಕೇವಲ ಹವ್ಯಾಸವಲ್ಲ; ಅದು ಒಂದು ಶಿಸ್ತು. ತನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ವೈದ್ಯನು ತನ್ನ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುರಕ್ಷಿತನಾಗಲಾರ; ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ತಂಡಕ್ಕೂ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಲಾರ.
ಮನೋವೈದ್ಯನಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ದಿನವಾದ 16 ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2023ರಿಂದ ನಾನು ದಿನಚರಿ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ ಬರೆಯುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹಿಂದಿನ ಪುಟಗಳನ್ನೂ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದಿಂದ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿವೆ.
ಗುಣಪಡಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಒಬ್ಬನ ಕೆಲಸವಲ್ಲ:
ವೈದ್ಯರ ದಿನದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನೇ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದೆ. ರೋಗಿಯ ಆರೈಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ.
ರೋಗಿಯ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಗುರುತಿಸುವ ದಾದಿ, ಕೆಲವು ನಿಮಿಷ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕುಳಿತು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಕೌನ್ಸಿಲರ್, ಯಾವುದೇ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಉಂಟಾಗದಂತೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಆಡಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿ, ಬಡ ರೋಗಿಯ ಡಯಾಲಿಸಿಸ್ಗೆ ಹಣ ಹೇಗೆ ಒದಗಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಲೆಕ್ಕಾಧಿಕಾರಿ, ವೈದ್ಯನ ಊಟದ ಸಮಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ತುರ್ತು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವ ಚಾಲಕ—ಇವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಸೇವೆಗಳೇ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮಾನವೀಯವಾಗಿಯೂ ನಂಬಿಕಸ್ಥವಾಗಿಯೂ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.
ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ನನ್ನ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನವು ನಾನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲು, ನನ್ನ ನಾಯಕತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಉತ್ತಮ ಸೇವೆ ನೀಡಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಾನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇನೆಯೇ? ಅಥವಾ ನನ್ನದೇ ಕೆಲವು ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇತರರು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದವೇ?
ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹಾಸಿಗೆಗಳು ತುಂಬಿರುವುದು, ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು ಅಥವಾ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಗುರಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಿರುವುದೇ ಯಶಸ್ಸಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಅಥವಾ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಿಸುವುದೂ ಯಶಸ್ಸಿನ ಅಳತೆಯಲ್ಲ. ಯಶಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾದ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ—ಅಸಹಾಯಕರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ? ನನ್ನ ತಂಡದವರು ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ರೋಗಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ‘ಕೇಸ್’ ಆಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಗೌರವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಮತ್ತು ನಾನು ಇಲ್ಲದ ನಂತರವೂ ಈ ಸಂಸ್ಥೆ ಇದೇ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ?
ಈ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಇತಿಹಾಸವೂ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಎ. ವಿ. ಬಾಳಿಗರು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಅವರ ಆಶಯದಂತೆ ಬಳಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಟ್ರಸ್ಟಿಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವೇ ಇಂದು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ನಮಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆ.
ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ವೈದ್ಯರನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ:
ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಪಾತ್ರ ಕೇವಲ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಯುವ ವೈದ್ಯ, ದಾದಿ ಅಥವಾ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನೇ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ.
ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಲಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಬೋಧನೆಯ ಮೂಲಕ ಕಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಒತ್ತಡದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇನೆ, ಆಯಾಸಗೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಪಾಠಗಳಾಗಬಹುದು.
ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿ ಎಂಬುದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿರಂತರ ತರಬೇತಿ. ನಮ್ಮಿಂದ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ವೈದ್ಯರು ನಮ್ಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತನಶೀಲರಾಗಿಯೂ, ನೈತಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ದೃಢರಾಗಿಯೂ, ಹೆಚ್ಚು ಕರುಣಾಮಯರಾಗಿಯೂ ಬೆಳೆದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಯಶಸ್ಸು.
ಖಚಿತತೆಯ ಜಾಗವನ್ನು ಅನುಭವ ತುಂಬಿದಾಗ ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯೆಂದರೆ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ “ಖಚಿತತೆ”ಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಹಠವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರುವುದು. ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ನಿಖರ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಬದುಕಿನ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ.
ವೈದ್ಯಕೀಯದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರಗಳಂತಹ ಸ್ಪಷ್ಟ ತೀರ್ಮಾನಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಾಧಿಸುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ; ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಗತಿ, ಉತ್ತಮ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯಷ್ಟೇ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಇರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೌನವನ್ನೂ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಈ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದು ಜೀವ-ಸಾವಿನ ನಡುವಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರೋಗಿಯ ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೋ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ, ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೋ ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ನೈತಿಕ ದ್ವಂದ್ವಗಳ ನಡುವೆ ನಾವು ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಸರಳ ಉತ್ತರಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ತಪ್ಪುಗಳ ಕುರಿತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ. ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ಒಂದೇ ಘಟನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಳೆಯುವುದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಬದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಬಡವರು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಿರುವವರಿಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಚಾರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕರ್ತವ್ಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಾನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ವೈದ್ಯಕೀಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ವಿಜ್ಞಾನವಲ್ಲ; ಅದು ವಿವೇಕ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ನಡುವೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರಗಳೂ ಹೌದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂದು ವೈದ್ಯರ ದಿನದಂದು ನನಗೆ ದೊರೆಯುವ ಶುಭಾಶಯಗಳಿಗಿಂತ, ಪ್ರತಿದಿನ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಉತ್ತಮ ವೈದ್ಯನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಉತ್ತಮ ಮನುಷ್ಯನಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಂತೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
